Soms vraagt trouw aan jezelf om een nieuw begin

Dertien jaar geleden begon een bijzondere reis.

Een reis die mijn leven en mijn werk diepgaand heeft gevormd.

Ik kreeg de kans om opgeleid te worden door Grant Soosalu, medeoprichter van mBIT, en vanaf 2013 mocht ik jarenlang intensief met hem samenwerken. Het waren jaren van leren, ontdekken, creëren en vooral: mensen begeleiden in hun persoonlijke en professionele ontwikkeling.

Na het overlijden van Grant in 2019 voelde ik een grote verantwoordelijkheid om zijn gedachtegoed levend te houden. Met liefde en toewijding heb ik mij daarvoor ingezet en heb ik honderden professionals mogen opleiden, in Nederland en ver daarbuiten.

Daar kijk ik met grote dankbaarheid op terug.

In de loop der jaren veranderde er echter ook iets.

Niet alleen de organisatie veranderde, maar ook ik.

Zoals dat vaker gebeurt in het leven, ontwikkelen mensen en organisaties zich ieder op hun eigen manier. Soms groeien die wegen met elkaar mee. Soms groeien ze langzaam uit elkaar.

Dat is niet goed of fout.

Het is simpelweg een onderdeel van groei.

Na veel intern beraad, overleg en voelen wat voor mij klopt, heb ik daarom besloten om aan het einde van dit jaar mijn formele verbondenheid met de internationale moederorganisatie af te ronden.

Dat besluit neem ik niet vanuit teleurstelling of verwijt, maar vanuit het besef dat er voor iedere fase in het leven een passend moment is.

De afgelopen dertien jaar hebben mij ontzettend veel gebracht.

Ik ben dankbaar voor het vertrouwen dat ik heb gekregen, voor de mensen die ik heb mogen ontmoeten, voor de collega’s met wie ik heb samengewerkt en vooral voor alle deelnemers die mij telkens opnieuw inspireerden.

Ik ben ook dankbaar voor Grant.

Zijn vertrouwen, zijn visie en de gesprekken die we samen hebben gevoerd hebben niet alleen mijn werk gevormd, maar ook mij als mens.

Sommige mensen laten een blijvende afdruk achter in je leven.

Grant was voor mij zo iemand.

De komende tijd rond ik dit hoofdstuk met zorg en respect af.

Niet omdat het verleden afgesloten moet worden, maar omdat er ruimte mag ontstaan voor wat de toekomst brengt.

Ik geloof dat ieder einde ook een nieuw begin in zich draagt.

En dat je soms pas echt verder kunt groeien wanneer je met open handen afscheid durft te nemen van iets waar je jarenlang met hart en ziel aan hebt gebouwd.

Aan iedereen die de afgelopen dertien jaar onderdeel is geweest van deze reis wil ik oprecht dankjewel zeggen.

Voor het vertrouwen.

Voor de samenwerking.

Voor de gesprekken.

Voor de lessen.

En voor alle momenten waarop we samen mochten groeien.

Ik kijk met warmte terug.

En met nieuwsgierigheid vooruit.

Liefs, Wilbert Molenaar