Twee weken geleden liep ik nog in de Vanoise.
Vijf dagen door de Haute Vanoise. Rugzak op, bergschoenen aan en elke dag verder. Om ons heen rotsen, gletsjers, bergmeren en eindeloze vergezichten. We hadden prachtig weer. Soms bijna té mooi. Ochtenden waarop het licht langzaam over de bergkam kroop en de wereld even alleen leek te bestaan uit steen, lucht en stilte.
Met mij liep een groep mensen die in het dagelijks leven gewend is verantwoordelijkheid te dragen. Senioren in leidinggevende posities en bestuurders. Mensen die besluiten nemen, teams aansturen, problemen oplossen en voor wie een volle agenda eerder regel dan uitzondering is.
In de bergen valt daar veel van weg.
Je functie doet er weinig toe als het pad steil omhooggaat. Je titel helpt je niet wanneer je benen moe worden. En je ervaring in een bestuurskamer geeft je weinig houvast wanneer je op een smal pad staat en ineens merkt dat je bang bent.
De bergen liegen niet.
Dat vind ik misschien wel een van de mooiste dingen van zo’n tocht.
Patronen waar we in het dagelijks leven soms jarenlang mee wegkomen, worden daar ineens zichtbaar.
Nog even doorgaan. Ook als je lichaam al een tijdje iets anders vertelt.
Geen hulp vragen. Je eigen rugzak dragen, je eigen probleem oplossen, jezelf redden. Want dat is wat je gewend bent.
Angst voelen en onmiddellijk proberen die met je hoofd onder controle te krijgen. Analyseren. Verklaren. Relativeren.
Of voortdurend bezig zijn met de anderen. Gaat het goed met iedereen? Heeft iedereen het naar zijn zin? Wat heeft de groep nodig? En ergens onderweg vergeten jezelf dezelfde vraag te stellen.
In het dagelijks leven kunnen we veel van die signalen negeren. Er is altijd een volgende afspraak, een telefoon die afgaat, een mail die nog beantwoord moet worden. Er is werk te doen.
In de bergen is er vooral het pad. En je lichaam. Stap voor stap.Daar ontstaat iets bijzonders.
Tijdens zo’n tocht zie je soms letterlijk de afstand tussen wat iemand zegt en wat er vanbinnen gebeurt.
“Ik kan nog wel.” Terwijl het lichaam iets anders vertelt.
“Het gaat prima.” Terwijl iedere vezel gespannen staat.
“Ik heb geen hulp nodig.” Terwijl een uitgestoken hand precies is wat op dat moment nodig is.
Die cognitieve dissonantie kennen we allemaal. Het verhaal dat we over onszelf hebben gemaakt, kan behoorlijk overtuigend zijn. Totdat de werkelijkheid zich ermee gaat bemoeien.
En een berg is nogal veel werkelijkheid.
Tegelijkertijd geeft diezelfde omgeving iets terug wat in ons gewone leven schaars is geworden: stilte.
Echte stilte.
Geen vergadering. Geen notificatie. Geen volgende beslissing die genomen moet worden.
Alleen het geluid van schoenen op het pad. Wind langs de rotsen. Een beek die ergens beneden stroomt. Je eigen ademhaling.
En dan gebeurt er langzaam iets. Het hoofd wordt stiller. Het lichaam krijgt weer een stem.
Soms ontstaat een inzicht tijdens het lopen. Soms in een gesprek met iemand naast je. Soms juist wanneer er helemaal niets gezegd wordt.
En soms ontstaat het in ijskoud bergwater.
Even twijfelen aan de rand. Alles in je lijf dat zegt dat je er vooral níét in moet gaan. En dan toch. De kou die alle gedachten in één klap wegvaagt. Geen gisteren. Geen morgen. Geen strategie.
Alleen dit lichaam, op dit moment.
Na vijf dagen zijn de bergen natuurlijk nog steeds dezelfde bergen.
Maar de mensen die afdalen zijn niet helemaal dezelfde mensen die omhooggingen.
Ik zag deelnemers vertragen. Hulp toelaten. Grenzen voelen en uitspreken. Angsten onder ogen komen. Stil worden. Dingen uitspreken die misschien al veel langer ergens aanwezig waren, maar waarvoor in het gewone leven geen ruimte ontstond.
Geen grote theorieën. Wel kleine verschuivingen die diep kunnen gaan.
Misschien is dat wat de bergen mogelijk maken.
Ze halen veel weg van wat we normaal gebruiken om onszelf overeind te houden. Status, snelheid, controle, comfort, agenda’s en de verhalen die we over onszelf vertellen.
Wat overblijft, is verrassend eenvoudig.
Een mens. Een lichaam. Een groep. Een pad.
En steeds opnieuw de vraag: wat gebeurt er nu werkelijk?
Twee weken later ben ik weer thuis. De agenda vult zich weer. De telefoon ligt weer binnen handbereik. Het tempo van het gewone leven dient zich vanzelf aan. Morgen gaan we naar de Ardennen voor Mannelijke essentie
Maar ergens is de stilte van die vijf dagen nog voelbaar.
En daarmee ook de vraag die de bergen ons meegaven:
Wat heb je daar gezien dat je, eenmaal beneden, niet meer níét kunt zien?
De bergen liegen niet.
Misschien is dat precies waarom ze zo’n diepe beweging mogelijk maken.
Lijkt jou dat ook wat in 2027?
Bel een keer voor een afspraak om je te oriënteren?
Wilbert (+31613034041)
